რა საოცრებებს გვიყვება ქალბატონი, რომელიც 33 დღე გარდაცვლილი იყო?!


ნანა კეკელია, მაია კეკელიას დედა:
- მაიკო ტყუპისცალია, დაბადებულია ასფიქსიაში, ბავშვობიდანვე აპროტესტებდა თავისი დაბადების დღეს, როცა ტყუპებს ერთად აღვუნიშნავდი ხოლმე, ამბობდა, მე სხვა დაბადების დღე მაქვსო. ცხადია, მაშინ ვერ ვგრძნობდი და ვერც ვხვდებოდი ამგვარი აკვიატების მიზეზს, რა ვიცოდი, თუ ჩემი შვილი 28 წლის ასაკში ჯერ ხელიდან გამოგვეცლებოდა და მერე ხელახლა მოგვევლინებოდა, ქრისტეს მიერ მკვდრეთით აღდგენილი ლაზარესავით. ჩემმა ოჯახმა ჩემი შვილის მაგალითზე ირწმუნა სასწაულების, ჩემი ტყუპების თავგადასავალი ყველა სასწაულს აღემატება, რაც დღემდე მინახავს და გამიგონია. მაიას მამა თბილისის უნივერსიტეტის დოქტორი გახლდათ, კარტოგრაფი, სახელმწიფო ექსპერტი სასაზღვრო საკითხების, კარტოგრაფიის ასოციაციის პრეზიდენტი, კემბრიჯის უნივერსიტეტმა დაუნიშნა სახელმწიფო სტიპენდია. მეც სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი გახლდით იმ დროს. ამას იმიტომ კი არ ვამბობ, რომ ჩვენი ვინაობითა და სტატუსით თავს ვიწონებ, მინდა გითხრათ, რომ ხალხი სპეკულანტობს კლინიკური სიკვდილგამოვლილის მდგომარეობით, ეს როლი განსაკუთრებით მოსწონთ მკითხავებს, ჩემს ოჯახს კი, როგორ გითხრათ, მომხდარის აფიშირება არც უნდოდა, მაგრამ ხომ იცით, თბილისი პატარაა, ყველა ერთმანეთს ვიცნობთ და ჟურნალისტთა 'შემოსევებს' ვერც ჩვენ გადავურჩით. მაიას არ უცდია საკუთარ თავზე გადახდენილი ისტორიის დამალვა, იმიტომ, რომ ის განსაკუთრებული მისიით იშვა ხელახლა და ეს მისია ხალხს უნდა გაეგო.
- გვიამბეთ, როგორ დაიწყო ეს უცნაური ისტორია, რას საქმიანობდით ამ დროს?
მაია კეკელია:
- ივანე ჯავახიშვილის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიული ფაკულტეტი დავამთავრე, შემდეგ იურიდიული. ასპირანტურაში პოლონეთში ვსწავლობდი, ვმუშაობდი თემაზე `ეთნოსოციალური პროცესები თბილისის მაგალითზე~ და სადისერტაციო დაცვისთვის ჩამოვედი სამშობლოში. პოლონეთში გული ხშირად მიხდებოდა ცუდად, გამუდმებით მესიზმრებოდა საქართველო. ამ მდგომარეობას სამშობლოს ნოსტალგიით ვხსნიდი, 1991 წელს ჩამოვედი თბილისში, ერთხელ ჩემს მეგობარს ახლობელთან გავყევი ნაძალადევის რაიონში. დაბრუნებისას თავი ცუდად ვიგრძენი, ისე ცუდად, რომ მეგონა, ვკვდებოდი. ღამის 10 საათი იქნებოდა, ცაზე კაშკაშა მთვარე ანათებდა. უცებ სავსე მთვარეზე საფლავი დავინახე და ჩემს მეგობარს სიკვდილზე დავუწყე საუბარი. თანდათან უფრო დამძიმდა ჩემი ფიზიკური შესაძლებლობები, ფეხქვეშ მერთმეოდა მიწა და თვალებში ბინდი მაწვებოდა. სადაც მივდიოდი, მის სახლამდე რის ვაი-ვაგლახითა და გაჭირვებით მივაღწიე, იქ მისულმა კი გონება დავკარგე. თურმე პულსი აღარ მესინჯებოდა, წნევაც ნულზე იყო დაყვანილი. შეშინებულმა მასპინძლებმა სასწრაფო დახმარებას გამოუძახეს. მოიყვანეს კარდიოლოგთა ბრიგადაც, მაგრამ აპარატი გულის მუშაობის რიტმს არ აფიქსირებდა. ხელზე ახლაც მეტყობა იარა მსხვილი ნემსის ჩხვლეტის. მოკლედ, ცოცხალი ადამიანის არანაირი ნიშანწყალი არ მქონდა, პირზე სარკეც კი დაუდიათ, იორთქლებოდა თუ არა, მაგრამ, როგორც მოგახსენეთ, არანაირი ნიშანი საამქვეყნო.
ნანა კეკელია:
- როცა ჩემი მაიკო ამ მდგომარეობაში იყო, სანამ მომხდარის შესახებ გაგვაგებინებდნენ, ხათუნამ იგრძნო, მაიას თავს რაც ხდებოდა და პირდაპირ იქ წავედით, სადაც ტყუპისცალი და ეგულებოდა. ჩვენი ერთადერთი იმედი იმხანად ხათუნა იყო, მან არ მისცა საშუალება ბალზამის სპეციალისტს, ბალზამი გაეკეთებინათ მისთვის, იძახდა, მაია ცოცხალია და მეუბნება, არავის მისცე უფლება, მკვდრად გამომაცხადონ, დადგება დრო და დაგიბრუნდებითო. ჩვენც რწმენა მოგვეცა, ტახტი და ზეწარი, სადაც მაიას თითქმის უსიცოცხლო სხეული იმყოფებოდა, სველდებოდა. თალეს შონიას ვთხოვეთ, მისი ბიოველი გაეზომა და 12 მეტრზე გაიზომა. მაიას მდგომარეობას აკვირდებოდნენ ანომალიური მოვლენების შემსწავლელი მეცნიერები - ერეკლე გამყრელიძე, კოტე კამკამიძე და ივერი ფრანგიშვილი, ასევე, ბატონი თალეს შონია, მაგრამ მათი იმედიც მხოლოდ ხათუნას მონათხრობი იყო, რომელიც ამტკიცებდა, ჩემი და ცოცხალია და მალე სრულიად საღ-სალამათი დაგვიბრუნდებაო. ეს მალე აღმოჩნდა ზუსტად 33 დღე და ღამე, მთელი თვე.
- ქალბატონო მაია, სხეულისა და სულის 33-დღიანი გაყრა უკვალოდ არ ჩაივლიდა, მოგვიყევით, რას ხედავდით და რას გრძნობდით ამ ხნის მანძილზე?
- სანამ ჩემს ასტრალში მოგზაურობის შესახებ გიამბობთ, მინდა გაგიმხილოთ, რომ წინა დღეებში მესიზმრებოდა ანტონ კეკელია, მამაჩემის ბაბუა, ცხუმ-აფხაზეთის ეპისკოპოსი, რომელიც თურმე გველს აშეშებდა შეხედვით. მკურნალობდა სამონასტრო მედიცინით, მისი მოღვაწეობის დროს არ იყო ექოსკოპიები და ორსულ ქალს შვილის სქესსაც უდგენდა და მშობიარობის რიცხვის დასახელებაც შეეძლო. თითქოს ესეც იყო მინიშნება, რომ რაღაც განსაკუთრებული მელოდა, როცა გონება დავკარგე და მაჯისცემას ვეღარ გრძნობდნენ ჩემ გვერდით მყოფები. ამ დროს უკვე ავდიოდი სხეულიდან მაღლა, სული გადის ყიფლიბანდიდან, ჩემს შემთხვევაში ასე მოხდა. სული სხეულს ზემოდან დაჰყურებდა. მიწიდან სამი-ოთხ მეტრზე ვხედავდი ჩემს სხეულს ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში, თითქოს ჰაერში ვეკიდე. ვხედავდი, როგორ დამტრიალებდნენ ექიმები, როგორ ცდილობდნენ ჩემს დახმარებას, რომ მეცოცხლა. შემდეგ უფრო ზემოთ წავედი, მაშინ ვიგრძენი, რომ ფიზიკური სხეული არაფერია და მარადიული სიცოცხლისთვის სულია მთავარი. ამიტომ ჩემი დაღუპვის გამო სინანული არ გამჩენია, თავს ლაღად, თავისუფლად და ბედნიერად ვგრძნობდი, არსებობს როგორც ფიზიკური, ასევე სულიერი სხეული, სულიერი სხეული ბლანტი სითხის მაგვარია და ფორმით ძალიან ჰგავს ფიზიკურ სხეულს. სულისა და სხეულის გაყრის პროცესი მტკივნეულია, ამ დროს სული შავ გვირაბს გადის. იქ სრული წყვდიადია და ისე საშინლად ცხელა, თითქოს ცეცხლი უკიდიაო. გვირაბში გასვლისას სულიერი სხეული უჩვეულო სისწრაფით მოძრაობს, ისეთი შეგრძნება აქვს ადამიანს, თითქოს ყველაფერი სტკივა, თუმცა წინ ნათელ სხივს ხედავს და მისკენ ხელებგაშლილი მიფრინავს. როგორც კი ნათებაში გახვალ, ყოველგვარი ტკივილი გიყუჩდება და სიხარულით ივსები. ამ დროს სხეული უკვე გვამია, სულს კი უფლის სამსჯავრო ელის. იქ უნდა გადაწყდეს, ვისი სული რა ადგილას იმსახურებს სამუდამო სავანეს.
- ახლა კი ის გვიამბეთ, რაც გვირაბიდან გასულმა ნახეთ.
- გვირაბიდან გასული მშვენიერ მდელოზე აღმოჩნდი. იქ ლურჯთვალებიანი, დაახლოებით ორი მეტრი სიმაღლის ლამაზი მამაკაცი დამხვდა. მითხრა, რომ ის გამიწევდა მეგზურობას. უცებ უზარმაზარი ალაყაფის კარი ხელის ერთი პატარა მოძრაობით გამიღო, მეგზურმა მარჯვნივ წამიყვანა.
უკან ჯოჯოხეთის კარი იყო, სადაც მეტრიანი თუ მეტრანახევრიანი ჯოჯოს მსგავსი არსებები დავინახე. ყველას შავი ტანსაცმელი ეცვა, თავზეც შავი საბურავები ჰქონდათ. თვალები, თითქოს ცეცხლი უკიდიათო, საზარელი დასანახები იყვნენ. ამიხსნეს, რომ ისინი იყვნენ ჯოჯოხეთში მოხვედრილი გარდაცვლილთა სულები. ვნახე ჩონჩხადქცეული არსებებიც. როცა უხუცესთა საბჭო სულს ჯოჯოხეთში დასახლებას მიუსჯის, მას გეენას ტბაში აგდებენ. წყალი წითელი ფერისაა, წყალს ვამბობ, თორემ იმ ტბაში რაღაც წითელი წელვადი სითხე თუხთუხებს, ჩემს თვალწინაც მოხვდა რამდენიმე ადამიანი ჯოჯოხეთში. იქ ისეთი საშინელებაა, სინათლის სხივიც კი ვერ აღწევს. თითქოს სიცივის შეგრძნება უნდა დაგეუფლოს, მაგრამ მართლაც ჯოჯოხეთური გაუსაძლისი სიცხეა. იქ ძნელია, ნაცნობი ადამიანის ამოცნობა და დანახვა, რადგან იქაურობა თავის დამღას ასვამს ყველას და ამახინჯებს,
ჯოჯოხეთის შემდეგ მეგზურმა მარჯვნივ წამიყვანა, ცოტა მაღლა ავედით. უსაშველოდ დიდი რიგი დაგვხვდა. ყველა გარდაცვლილმა ეს ორმოცი დღის მანძილზე უნდა გაიაროს და უხუცესთა საბჭომ გადაწყვიტოს, სად გაუშვან: სამი უხუცესიდან შუაში მჯდომი წმინდა ნიკოლოზს მივამსგავსე, უცებ ჩემს თვალწინ გაიშალა დიდი მონიტორის მსგავსი ეკრანი, სადაც ვხედავდი ფრაგმენტებს ჩემი ცხოვრებიდან. იმ კადრებს, რასაც ცოდვად მიიჩნევენ, აჩერებენ და კითხვებს გისვამენ, რა რატომ ჩაიდინე. ეს ის ადგილია, სადაც ვერანაირი ხრიკითა და ძალისხმევით თავს ვერ გაიმართლებ, თუ პასუხს დამაჯერებლობა აკლია, იქ არანაირ დათმობასა და კომპრომისს არ უნდა ელოდე. აქედან გამომდინარე, ცოდვათა მონანიება აქვე, ამ სოფლადვეა საჭირო. უხუცესთა საბჭომ არ იცის შენდობა და მიტევება, იმქვეყნად სულები ერთმანეთთან ტელეპატიურად საუბრობენ.
- ღმერთი ხომ შეგვინდობს, რასაც გულით მოვინანიებთ?
- ალბათ, შეგვინდობს, სინანულით თუ მივედით მასთან, მაგრამ თქვენ ხომ იმას მეკითხებით, რაც ვნახე? მე კი გპასუხობთ, რომ უხუცესთა საბჭოს, რომელიც განაწესებს გარდაცვლილთა სულებს მარადიულ სავანეში, არ ცნობს შენდობასა და კომპრომისს და სწორედ იმიტომ გვამოგზაურეს იმქვეყნად მეც და ბევრი მრავალი სხვაც, რომ ეს ამბავი თქვენამდე მოვიტანოთ და მცნებების დაცვით ვიცხოვროთ. დღეს ეკლესიური ცხოვრება ხალხისთვის რწმენის ფასადური მხარეა. მცნებების დაცვა გულით უნდა მოხდეს და არა სხვათა დასანახად და ვინმეს წინაშე თავისმოსაწონებლად.
სამოთხესა და ჯოჯოხეთს შორის სხვა სულებიც არიან, ამათ ჰქვიათ გაჭედილი სულები, ესენი არიან ფსიქიკურად დაავადებული და ჯადოს კეთებით დაკავებული ადამიანების სულები, რომლებსაც არ აქვთ მუდმივი სავანე და დახეტიალობენ. სწორედ ესენი ევლინებიან ცოცხალ ადამიანებს მოჩვენებებად, აჩრდილებად თუ პოლტერგეისტებად.
- სამსჯავროზე მონანიებულ ცოდვებსაც ახსენებენ გარდაცვლილთა სულებს?
- ისინი ხვდებიან, რომელი მართლა მოინანიე და რომელი - არა. თუ მონანიებული მერე ხელახლა გაიმეორე და უარესი დაუშვი, სიტყვა შემინდე და მომიტევე ვეღარ დაგეხმარება. სამოთხეში საოცარ და თვალწარმტაც სილამაზეზე აღარაფერს ვიტყვი, რადგან უჭირს სიტყვას იმ არაჩვეულებრივი ბუნებისა და სილამაზის გადმოცემა. სამოთხეში მობინადრე სულები ცამეტ იერარქიად არიან განაწილებულნი, მეცამეტე იერარქია წმინდანთა სულებით არის დავანებული.
როცა სამოთხეში მიდის ადამიანის სული, მას ხელში უჭირავს ჭიქა და თეფში, ყველა შესანდობარი წვეთი ღვინოდ იქცევა და ივსება ჭიქა. 80 წელში ერთხელ იქ იმართება სულთა კრება და განიხილება, ვინ დაიმსახურა იერარქიული წინსვლა. მეშვიდე იერარქიაში ვნახე გალაკტიონი, ივანე ჯავახიშვილი. დაბალ იერარქიაში მყოფი სულები უფრო ნაკლებად ცოდვილნი არიან, ვიდრე ჯოჯოხეთში მოხვედრილნი, სულიერი საფეხურები იზრდება ადამიანთა სიცოცხლის დამსახურებისდა მიხედვით.
7 წლამდე გარდაცვლილ ბავშვთა სულები სამსჯავროზე არ გაჰყავთ, ისინი მეშვიდე იერიარქიაზე ხვდებიან, ანგელოზებთან ერთად. 'იქ' მიღებული შთაბეჭდილებებით ვიცი, რომ რეინკარნაცია არსებობს და ზოგიერთი სული რამდენჯერმე ხელახლა იბადება. მე მანახეს ჩემი წინა ცხოვრება და ვიცი, საიდან მოვედი დღემდე, მეღირსა წმინდანებთან შეხვედრა და პირისპირ საუბარი. ვნახე წმინდა გიორგი, წმინდა ნინო, წმინდა ნიკოლოზი, ჩემი მფარველი წმინდა ღვთისმშობელი, რომელმაც ადამიანთა განკურნების კურთხევა მომცა და კურნების ბევრ საიდუმლოსაც მაზიარა, მომცა ნათელმხილველობის უნარიც, რასაც ჩემს პროფესიულ საქმიანობაში (ადვოკატად ვმუშაობ) მეტად წარმატებით ვიყენებ.
- 33 დღე მხოლოდ სულთა საუფლოში იმოგზაურეთ?
- არა, უცხო პლანეტებიც დავლაშქრე, მე-13 გალაქტიკაში ვიყავი, ვნახე ორიონის თანავარსკვლავედი, იქიდანაც უამრავი ინფორმაცია მივიღე. ერთ მასალაში შეუძლებელია ყველაფერი გაგიზიაროთ, რაც მეც იქ ვნახე.
- უკან როგორ დაბრუნდით თქვენს სხეულში და თქვენს სახლში?
- როცა მოვიარე სულეთი და სხვა გალაქტიკებიც, მერე მითხრეს, რომ კვლავ უნდა დავბრუნებულიყავი და რაც ვნახე და განვიცადე, ხალხისთვის მომეყოლა, რადგან ყველა ჩემი ახლობელი, ნაცნობი თუ უცნობი გამემყარებინა ღვთისადმი რწმენაში. სხეულში სულის დაბრუნება ისეთივე მტკივნეული იყო, როგორც გაყრა, მას შემდეგ სულ ვოცნებობ კვლავ იქით მოხვედრას, მაგრამ გარდაცვალებამდე ეს აღარ მოხდება.

ნანა კეკელია:
- 40 კგ დაიკლო ამ 33 დღის განმავლობაში, მაგრამ ჩემი შვილი მართლაც ხელახლა იშვა. მას შემდეგ ხშირად ვარდება ტრანსში და საუბრობს, მე მის ნათქვამს სიტყვასიტყვით ვიწერ, მაიას მკურნალობის შესაძლებლობები ცალკე საუბრის თემაა, მან მიიღო ამოუწურავი ცოდნა და ინფორმაცია. სამყაროს საიდუმლოებათა შესახებ მისი წინასწარმეტყველებაც და დიაგნოზიც შეუმცდარია და ეს ცოდნა, არც მეტი და არც ნაკლები, სიკვდილის.
რა საოცრებებს გვიყვება ქალბატონი, რომელიც 33 დღე გარდაცვლილი იყო?!

იშრომა filesadmin, 22-09-2015, 15:35


[desktop][/desktop]